1: El Che – Investigating a legend

De eerste documentaire is afkomstig uit 1997: El Che – Investigating a legend, gerregisseerd door Maurice Dugowson. Het houdt zich in eerste instantie bezig met het levensverhaal van Che Guevara, beginnend met de motor-reis door Zuid-Amerika die hij op zijn 22e ondernam. Zijn rijzen tot populair revolutionair en zijn ondergang worden chronologisch behandeld, terwijl zijn kindertijd maar kort tussendoor terugkomt. Aan de huidige werking van Che als icoon wordt nauwelijks aandacht besteedt.
De manier waarop Che qua verhaal wordt neergezet lijkt op het eerst vrijwel neutraal. Er worden positieve aspecten van hem genoemd, bijvoorbeeld dat hij managers verbod om seks te hebben met hun secretaresses omdat nooit zeker was dat de secretaresses vrijwillig meededen. Er worden ook negatieve kanten aangehaald zoals zijn aandeel aan executies in Cuba.

Tegelijkertijd wordt echter ook over meer persoonlijke aspecten van Che’s leven gesproken, bijvoorbeeld anekdotes uit zijn kindertijd. Er wordt ook sterk gebruik gemaakt van een heel aantal foto’s die Che in huiselijke sfeer tonen. Dat komt in andere documentaires minder sterk terug. Door de foto’s heeft het publiek weliswaar niet de indruk dat het even dicht bij Che komt als het door middel van een stukje film dat dezelfde scène toont mogelijk zou zijn. Toch hebben foto’s een impact omdat ze de connotatie van ‘authentiek’ hebben, terwijl bij een filmfragment dat met acteurs gereconstrueerd is deze connotatie minder aanwezig is. De foto’s lijken een inkijk te geven in het leven van de ‘echte’ Che, waardoor het publiek beter met hem kan identificeren. Daarom is de documentaire ook niet even neutraal en afstandelijk als het op het eerste gezicht impliceert.

El Che – Investigating a legend

Ook in de rest van de documentaire wordt een nogal persoonlijke opmaak aangehouden. Experts komen er helemaal niet in voor. Wel zijn er veel ooggetuigen. Deze worden meestal alleen met hun voornaam genoemd, soms ook met een achternaam. Er wordt echter geen tekstuele omschrijving gegeven van wie zij zijn. De kijker zou hier ofwel uit het verhaal dat zij vertellen moeten afleiden wie de ooggetuigen zijn ofwel over voldoende kennis over de canon rondom Che beschikken om het zelf te weten. Enerzijds is het net als de foto’s een vrij persoonlijke benadering, anderzijds lijkt het uit te gaan van een bepaalde bestaande kennis over Che’s leven. Het zou ook een middel kunnen zijn om het interesse van de kijkers vast te houden omdat ze zelf uit moeten vinden wie hun iets vertelt. Wel is het zo dat dit afbreuk doet aan de pretentie van de wetenschappelijkheid van een documentaire.

Er is echter ook een aspect dat ervoor zorgt dat het niet te persoonlijk wordt, ook al is het niet helemaal duidelijk of dit met opzet gebeurde: de interviewer is in sommige interview-scènes zichtbaar. Soms lijkt dat opzet te zijn, maar soms lijken het ook onopzettelijke bewegingen die voor een moment een klein deel van het lichaam van de interviewer in het beeld brengen. Dat doorbreekt de illusie van de ooggetuige die zijn verhaal rechtstreeks aan het publiek vertelt en werkt daardoor hypermediërend.

Ga verder naar: 2: The true story of Che Guevara

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s