3: Che Guevara – The body and the legend

Tot slot nog een analyse van een documentaire die een geheel ander invalshoek heeft dan de vorige twee: Che Guevara: The body and the legend, gemaakt door Raffaele Brunetti (2007). Deze documentaire draait vooral om de dood van Che Guevara en wat achteraf met zijn lichaam gebeurde. Het verhaal van zijn leven wordt grotendeels buiten beschouwing gelaten, met als uitzondering het verhaal van zijn gevangenname, zijn executie en een klein stukje over hoe hij in conflict kwam met Fidel Castro.
Een gedeelte van de film is gewijd aan de presentatie van zijn lijk aan de pers en het publiek en aan het geheim van het begrafenis. Verder wordt vooral verteld over al dan niet gelukte pogingen om Che’s lijk op te sporen

Een tweede aandachtspunt naast de ‘body’ van Che is de ‘legend’. Door de documentaire heen wordt steeds weer benadrukt hoe het Boliviaanse leger zonder het te beseffen bijdroeg aan de legendevorming rondom Che Guevara door hem te vermoorden en zijn lijk op een geheime plaats te begraven. Bovendien toont de documentaire aan hoe Che dertig jaar na zijn dood in Cuba weer populair werd en hoe zijn legende vandaag de dag nog doorwerkt.

Het is opvallend dat de persoon Che Guevara vrij gedistantieerd wordt beschreven in vergelijking met de andere documentaires. Dat ligt er vooral aan dat het niet gaat om zijn leven maar om zijn lijk en om de legendevorming die vooral betrekking heeft op Che als revolutionair en als icoon en waarin veel aspecten van de persoon Che niet terugkomen.
Opvallend is ook hier weer het veelvuldige gebruik van ooggetuigen en het ontbreken van experts. De enige persoon die in het begin een expert leek blijkt aan het einde zelf een ooggetuige geweest te zijn. Het grootste deel van het verhaal wordt dan ook verteld door ooggetuigen, waardoor de verteller maar een kleine rol heeft.

Verder valt op dat de ooggetuigen in een bepaalde context geplaatst worden. De zoon van een security-man houdt een geweer in zijn handen en een generaal zit achter zijn grote bureau. Andere ooggetuigen worden in gewone situaties gepresenteerd, bijvoorbeeld wanneer ze bezig zijn met water geven aan bloemen, of zelfs in nogal persoonlijke situaties zoals het scheren. De immediacy is hier bijzonder sterk doordat het geen typische interview-situaties zijn zoals ze in veel andere historische documentaires gepresenteerd worden, waar een persoon in een woonkamer of voor een neutrale achtergrond zijn verhaal vertelt. De sterke aanwezigheid en nabijheid van de ooggetuigen geeft de indruk van een directere toegang tot het verhaal van Che Guevara.

Tot slot duidt het feit dat deze documentaire bestaat ook op een aspect van de mediatie van Che in documentaires: Regisseurs achten hem belangrijk genoeg om een hele documentaire te wijden aan zijn dood en de zoektocht naar zijn lijk.

Ga verder naar: Conclusie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s