Authentisering

Het op de vorige pagina behandelde gegeven dat de films over Guevara gebaseerd zijn op diens persoonlijke memoires verleent ze een grote mate van authenticiteit. In het genre van de biografie, waartoe het Che-tweeluik en The Motorcycle Diaries gerekend kunnen worden, blijkt een dergelijke notie van echtheid essentieel te zijn:

‘they all want to give as full, intelligible, and accurate version of the subject’s life as possible. And they all want to make the specific facts and details add up to some overall idea of the subject, so that their biography, for the moment, will give the truest answer to the question: What was she, or he, like?’ (Lee, 2009: 124)

In vrijwel elk interview met de makers van de besproken films wordt het grote belang dat aan authenticiteit gehecht wordt, bevestigd. Keer op keer wordt benadrukt hoe uitvoerig het research bij het schrijven van de biopic wel niet geweest is. Zo wordt op de officiële Che-website in een interview met diverse makers van de film vermeld dat men voor het schrijven van het script van Che: Part Two maar liefst drie jaar onderzoek heeft gedaan en dat diverse nog levende guerillastrijders die actief waren in de Cubaanse revolutie en de mislukte Boliviaanse strijd uitvoerig zijn geïnterviewd – voor het verkrijgen van ‘a sense of reality that you can only get from someone who was there’ (che-movie.co.uk, januari 2010). Op de website van The Motorcycle Diaries is een gelijksoortig artikel te lezen waar de jaren research en betrokken kameraden, collega’s en familieleden van Guevara eveneens niet van de lucht zijn.

In beide biopics wordt de geclaimde authenticiteit nog eens benadrukt door origineel archiefmateriaal in de film te verwerken; detail maakt immers ‘all of the difference in terms of the historical claims involved’ (Ullrichio, 2005: 330). Zo zijn aan het begin van Che: Part One bijvoorbeeld zwartwitte nieuwsbeelden van Batista’s staatsgreep in 1952 te zien, en wordt de aftiteling van The Motorcycle Diaries begeleid door originele krantenartikelen en sepiakleurige foto’s van Guevara en Granado waaruit inderdaad een grote gelijkenis met de beelden uit de film blijkt. Alsof de overvloed aan archiefmateriaal aan het einde van The Motorcycle Diaries nog niet genoeg bewijsmateriaal voor de waarheidsgetrouwheid van het getoonde levert, komt als toppunt van authenticiteit ook de ‘echte’ Alberto Granado -inmiddels een hoogbejaarde man- nog even in beeld. Uit artikelen blijkt overigens dat in zowel het tweeluik van Soderbergh als in de film van Salles nog veel meer lokale inwoners en originele betrokkenen een rolletje spelen; er wordt kortom alles aan gedaan om de artificiële constructie die elk biografisch narratief onvermijdelijk is (Lee, 2009: 122) van een zweem van authenticiteit te voorzien.

De 'echte' Alberto Granado in The Motorcycle Diaries (Salles, 2004)

Een dergelijke authentiseringsdrang kan inzichtelijk worden gemaakt als gekeken wordt naar de binaire opposities die impliciet aanwezig zijn wanneer media zich op het terrein van de herinnering gaan begeven, zoals in genre van de biopic het geval is. Van Dijck geeft aan dat er de drang ontstaat een onderscheid te maken tussen geheugen als intern, fysiologisch menselijk vermogen, en mediatie als een extern middel om het menselijke vermogen tot herinnering uit te besteden (Van Dijck, 2007: 15). Uit dit onderscheid volgt een waardeoordeel: de menselijke herinnering wordt dan vaak als ‘echt’ beschouwd, terwijl de gemedialiseerde herinnering als kunstmatig wordt bestempeld, een degeneratie van de puur fysiologische herinnering.

Van Dijck stelt vast dat men in de loop der eeuwen, maar vooral sinds de opkomst van ‘nieuwe’ media zoals film, het medium van het schrift steeds minder is gaan zien als een kunstmatige vorm van herinneren; ‘writing tacitly transformed into an interior means of conciousness and remembrance’ (Van Dijck, 2007: 15). Een opgeschreven herinnering -zoals een dagboek- wordt dus zonder twijfel authentiek beschouwd, terwijl film nog altijd tegen het verwijt van artificialiteit op moet boksen. De grote moeite die de filmmakers zich blijkens de eerder gemaakte observaties op velerlei wijze getroosten om de authenticiteit van hun werken te construeren en verdedigen is hiervan een goed voorbeeld.

Ga verder naar: Immediacy versus filmische conventies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s